Już po wybuchu wojny organista i dyrektor chóru przy kościele ewangelickim w Strzegomiu Otto Rudnick, postanowił zorganizować koncerty organowe w celu podniesienia na duchu miejscowych parafian.

Pierwsze koncerty zostały zapowiedziane na środę  5 sierpnia i sobotę 8 sierpnia 1914 roku. Pierwszy z koncertów nie spotkał się jednak z dużym zainteresowaniem ze strony strzegomskiej publiczności, jak wyjaśniał to autor artykułu w gazecie „Striegauer Anzeiger” powodem niskiej frekwencji była mała popularność  tego rodzaju koncertów. Jednak ci co przyszli na koncert znaleźli w wybranych przez Otto Rudnick’a utworach pociechę i uspokojenie. Organista zagrał wówczas następujące utwory:

• Fantazję G-moll  Johanna Sebastiana Bacha;
• „Im Gebet“ i „Zuversicht“ W. Rudnick‘a,
• Wariację na temat utworu „O Gott, du frommer Gott“ Johanna  Sebastiana Bacha;
• Pieśń „O Mensch, bewein´ dein Sünde groß“ Johanna Sebastiana Bacha;
• Pieśń „Auch Gott, verlaß mich nicht“ von M. Reger,
• Sonate „Allein Gott in der Höh´ sei Ehre“ kompozycji W. Rudnick‘a.

Na zakończenie koncertu wszyscy obecni zaśpiewali pieś autorstwa Marcina Lutra „Ein feste Burg ist unser Gott“.

Drugi koncert został przełożony z 8 na 15 sierpnia, ponieważ w mieście odbywała się uroczystość pożegnania żołnierzy batalionu strzegomskiego, którzy wyruszali na front. Tym razem na koncert przyszło dużo więcej osób, według szacunku autora artykułu było ich ponad 200. Tak jak poprzednio występ organisty Otto Rudnick’a był mistrzowski i przyniósł zgromadzonym w kościele ewangelickim słuchaczom dużo pocieszenia.

Tym razem Otto Rudnick wykonał następujące kompozycję:

• Maestoso Peters’a;
• Muzykę do pieśni „Wer weiß, wie nahe mir mein Ende“ Reger’a;
• Utwór Johanna Sebastina Bacha „Wer nur den lieben Gott läßt walten“;
• Andante religioso Franciszka Liszta;
• Andante kompozycji Rudnick’a;
• Muzykę do pieśni  „O Mensch bewein´ dein Sünde groß“ Johanna  Sebastiana Bacha;
• Kompozycję Regner’a „Warum sollt´ ich mich denn grämen“;
• Utwór Johanna Sebastiana Bacha „Ich hab´ mein´ Sach´ Gott heimgestellt“;
• Magnificat Franciszka Liszta.

Na zakończenie koncertu, tak jak podczas poprzedniego wszyscy zaśpiewali staroniderlandzką pieśń dziękczynną „Wir treten zum Beten“.

Kolejny koncert Otto Rudnick’a odbył się w sobotę 22 sierpnia 1914 roku. Autor recenzji zauważył, że mimo iż stare organy nadają się już do naprawy organista potrafił zagrać znakomity koncert. Koncert składał się z trzech części: Grave, Adagio i Finale. Otto Rudnick wykonał sonatę Fis-dur Rheinberger’s i preludium do kompozycji „Wenn wir in höchsten Nöten sein“, Johanna Sebastiana Bacha, który to utwór kompozytor podyktował na łożu śmierci swoim najlepszym uczniom. Poza tym organista zagrał następujące utwory:

• preludium do kompozycji  Johanna Sebastiana Bacha „herzlich tut mich verlangen“;
• Andante Wilhelm’a;
• Maestoso C. Martin’a;
• pastorale autorstwa Otto Rudnick’a;
• sonatę na temat „O Ewigkeit, Du Donnerwort“ kompozycji W. Rudnick’a;

Wzorem poprzednich koncertów również ten zakończył się wspólnym odśpiewaniem pieśni „Nun danket alle Gott“.

Autor artykułu zapraszał na kolejny koncert we wtorek 25 sierpnia ale do kościoła w Stanowicach, w którym Otto Rudnick miał zagrać na mniejszych, ale nowocześniejszych organach, dzięki którym organista będzie mógł wykazać lepiej swój kunszt niż na starych strzegomskich organach.

Po koncercie w Stanowicach ukazała się, jak po wszystkich koncertach, krótka recenzja w gazecie „Striegauer Anzeiger”. Ponad 150 wiernych wypełniło pięknie ozdobiony stanowicki kościół. Tym razem już na początku zgromadzeni w kościele zaśpiewali wspólnie dwie zwrotki pieśni „Ach bleib´ mit deiner Gnade“, dzięki czemu cały koncert  przybrał jakby formę nabożeństwa. Autor artykułu podkreślił znaczenie znakomitej jakości organów, których brakowało podczas wcześniejszych koncertów w kościele strzegomskim. Tam organista musiał swoim kunsztem kompensować uszkodzenia w organach, tutaj mógł rozwinąć swoje umiejętności. Otto Rudnick wykonał następujące utwory:

• elegijną fantaszję i fugę autorstwa E. Rudnicka;
• muzykę do pieśni „Wenn wir in höchsten Nöten sein“;
• kompozycję Johanna Sebastina Bacha „O Mensch bewein´ dein Sünde groß“;
• sonatę A-Dur z Maestoso-Andante i Allegro Rheinberger‘a,
• utwór autorstwa Rudnick’a zatytułowany „Im Gebet“ i „Erhörung“;
• Psalm 94 „Herr Gott, dess´ die Rache ist, erschiene“,
• „Wie lange sollen die Gottlosen prahlen?“ von J. Neubke.

Zgodnie z przyjętym we wcześniejszych koncertach zwyczajem na zakończenie odśpiewano pieśń „Ein feste Burg ist unser Gott“.

W październiku 1914 roku Otto Rudnick postanowił zorganizować większy koncert o charakterze charytatywnym, w którym mieli wziąć udział także inni muzycy i śpiewacy. Zamierzał wystawić wówczas, w ramach jak to określono „godzin wzniesienia” (Erbauungstunden), oratorium „Judas-Iskarioth“. Cały program koncertu miał składać się ze wspólnych śpiewów, występów chóru i śpiewaków solowych. Swój udział w koncercie zapowiedział hrabia Bolko von Hochberg z Roztoki.

W recenzji w gazecie „Striegauer Anzeiger” jej autor podkreślił, że w ciężkich czasach wojny mieszkańcy szukają w domu bożym pociechy i siły i również koncerty muzyki religijnej mogły dawać im pocieszenie, stąd spore zainteresowanie ze strony publiczności. Autor podkreślił wielkie zaangażowanie w organizację koncertów organisty Otto Rudnicka, to dzięki jego idei organizacji koncertów organowych rozbudzony wśród mieszkańców miasta zainteresowanie koncertami w kościele i teraz na koncert charytatywny przyszła bardzo liczna grupa słuchaczy, którzy wypełnili kościół nie tylko w nawie głównej ale również na emporach. Szlachetny cel pomógł Otto Runick’owi pozyskać na koncert innych wykonawców, wśród których należy wymienić śpiewaka pana Gottfrieda hrabiego Hochberga z Roztoki i skrzypka Otto Marię Erbera z Legnicy.

Koncert rozpoczął się od wspólnego odśpiewania pieśni „Ich hab´ in guten Stunden“ przy akompaniamencie organów. Nastepnie wystąpił hrabia Gotfried Hochberg, który jak podkreślono to w artykule, występował  już w innych kościołach w Roztoce i Dobromierzu jako solista i dał się poznać ze swojego dobrze wyszkolonego barytonu. Zaśpiewał arię z oratorium „Paulus” kompozycji F. Mendelsohna-Bartholdy’ego, następnie dwa utwory Ludwika van Beethovena „Gott sei mir gnädig“ i „Bitten: Gott deine Güte“ oraz Johanna Sebastiana Bacha „Auf, auf mein Herz mit Freunden“, w czasie tego ostatniego utworu słuchacze zgromadzeni w strzegomskim kościele mogli podziwiać siłę jego głosu. Po występie hrabiego Hochberga pan Erber zagrał na skrzypcach bardzo czysto i serdecznie najpierw dwie kompozycje W. Rudnicka „Klage” i „Trostung” a następnie” Adagio” autorstwa Müllera. Występy solowe znalazły duże uznanie wśród publiczności, która chętnie nagrodziłaby je wielkimi brawami, ale ze względu na miejsce koncertu były one nie na miejscu. Popisy solowe były przeplatane występami chóru. Chór żeński zaśpiewał przy akompaniamencie organów pieśń Fr. Zierrau’a „Gnädig und barmherzig ist der Herr“ i Tschierch’a „Verzage nicht, du Häuflein klein“, natomiast mieszany chór św. Cecylii zaśpiewał a capella pieśń Franza Abt’a „Ueber den Sternen“, następnie „O du mein Trost“ autorstwa J. W. Franck’a i na zakończenie swojego występu chorał Johanna Sebastiana Bacha „Sei uns gesegnet, Vaterland“.

Na zakończenie koncertu wszyscy zgromadzeni w kościele ewangelickim zaśpiewali przy akompaniamencie organów pieśń Marcina Lutra, „Ein feste Burg ist unser Gott“. która stała się pieśnią narodową.

Marek Żubryd

4 LIKES